Enchanting rhythmic patterns - 1

Music is the elegant expression of enigmatic human feelings and moods. When speech form can easily be asserted as the pioneer in the history of direct human communication, music is its absolute realization. Imitation of various environmental sounds heard should have resulted in speech. Assiduous refinement of such imitations with the application of appealing emotions gives music. Music universalizes the progress attained by human civilizations and epitomizes the great human efforts towards progress.

Indian music comprises of assorted traditions in both structured classical music and the democratic folklore, representing the diverse cultures spread across the country. Indian classical music is inclusively represented by the Hindustani and Carnatic forms. These formats are rooted in the political history and practiced in divided geographical locations of the country. Hindustani music practiced in northern part of India has a strong influence of Persian music owing to the political dominance of Islamic rulers over centuries in North India. Carnatic music belongs to the Dravidian southern India.

A common trait to both these music formats is the Raagas - or the unmetered melodies. A raaga can be defined as a pattern of notes having characteristic intervals, rhythms, and embellishments in Indian music. Each raaga is associated with a mood or fervor.

                                       ******************************************
                                                             (1)

Two raagas are close to my heart. One is the "Desh" - a Hindustani Raaga and the other is "Udhayaravichandrika" - a Carnatic Raaga. Both these Raagas have been exercised in exemplary musical creations. Various soulful songs have been composed out of these patterns. Few are close to my heart.

Raaga Desh, (as the name exactly means country in Hindi-the national language of India) has given birth to many patriotic songs. Vande Mataram the national song of India is rendered in this Raaga. This song originally was written by the famous Bengali author Bankim Chandra Chattopadhyaya in his acclaimed novel Anandamath. The first two words of the song - "Vande Mataram" - meaning "I bow to thee, mother" invigorated the spirits of the freedom movement in India against the British rule. It was used as a slogan by the Indian patriots.

Mother India

I refer to Shri Aurobindo Ghose's translation of this wonderful composition. 

                     Mother, I salute thee!

                     Rich with thy hurrying streams,

                     bright with orchard gleams,

                     Cool with thy winds of delight,

                     Dark fields waving Mother of might,

Any Indian's soul would arouse on hearing this song. The oldest rendition of this song composed for All India Radio by the famous musician Ravi Shankar can be found here. The more popular version of the song to the younger generations is of A.R.Rahman composed to commemorate the 50th anniversary of Indian Independence and it can be found here.

                                  ******************************************
                                                    (2)

Another song based in this Raaga is close to my heart. The song is "Thunbam Nergaiyil" in Tamil, penned by the famous poet Bharathidasan. This song was originally part of musical album for the movie Or Iravu - One Night. The movie was a thriller written in 1951 by C.N.Annadurai, the Dravidian movement stalwart & playwright who later went on to become the chief minister of the southern state TamilNadu. Music was composed by M.M.Dhandapani Desikar. 

Yaazh

The theme of the song is to exhibit the sweetness and soothing nature of Tamil language. The poet whose love for the Tamil language is profound, heaps praise on the Tamil literature. The first few lines can be translated as follows:

                    When sorrow moments occur, O Dear

                    Why don't you rejoice me on Yaazh

                    Would you not reduce the pain of the loveless heart 

                    With soothing Tamil words

True to the words of the song, I heard the soulful rendition of the song in Veena(Yaazh is the ancestor of Veena) by Rajesh Vaidya. Desh Raaga with its soothing charm took over my heart. The original rendition of the movie album was sung by M.S.Rajeswari. The musical value of the song and strength of the lyrics gave it an entry to the otherwise narrow doors of Carnatic music performances. A wonderful treatise on the song was done by Nithyshree Mahadevan. Watch it here for the clarity and diction.

                            ******************************************
                                                 (3)

Yet another song, which is not so famous but not less significant is "Bharatha Desa Hitaya". This is a composition of Shri Dayananda Saraswati in Sanskrit. They are words of inspiration to service to the young Indian. I find them closely resembling to the famous work of Mahakavi Bharathi - in which the great poet dreamt of a energetic India. 

The Sanskrit verses can be translated roughly as follows:

                       For the good of this country 

                       Served by the wisdom of great souls commencing from Bharatha

                      For the protection of humanity residing from Himalayas to Sethu 

                       Do your service! Do your service!

                                                       

                       For improving in health, For upholding justice

                       For eradicating poverty, For bringing prosperity

                       For upliftment of the destute

                       Do your service! Do your service!

This song was written as anthem for the All India movement for Service. Beautiful rendition of this song by UnniKrishnan can be found here.

                                     ******************************************

                                                      (4)

Desh Raaga which is the soul for all these songs is a derived or Janya raaga. The parent of this Raaga is another wonderful Hindustani Classical Raaga the Khamas. Not only is the parent Raaga wonderful. It is also the source for a master piece. The song "Vaishnava Janato" which was close to the heart of the Father of our nation - Mahatma Gandhi is on Raaga Khamas.

The famed Gujarati song was written in 15th century by Narsingh Mehta. The song delves on the qualities of a good Samaritan. This was the prayer song for Mahatma Gandhi's meetings.

Illustrious son of Mother India

The first verse of the song can be translated as follows:

                         One who is a true devotee of God (Vaishnava)

                         Feels the pain of others

                         They help those who are in misery

                         But never lets ego or pride enter their mind

A saccharine rendition of this beautiful song by Bharat Ratna Lata Mangeshkar here

                                                      *********************

 The Raaga Desh and its parent Khamas have very beautiful soul in them. And the songs that followed these patterns were also magnificent compositions. I would call it illustrious offspring to an illustrious parent.

                                                                                                                         - Will End in Next Part

The Road I took

Robert Frost's "The Road Not Taken" poem is an expression of brimming confidence in defying the routine and choosing a less traveled path in life. But this post is about the charming experience I had in the not so different road I took.

Many of us, who have our careers with the Indian IT industry go through a routine. It is the well known path of pursuing academic degrees in a different city or state or country, getting employed in varied locations, and later getting deputed to various foreign work locations.

For a person who walks this road, separation from family happens either for academic or employment opportunities. Parting ways and bidding adieu from family are better said than done.One gets to lead a life that is "independent" then on. The independence always keeps one to task. One learns to count the pennies when the wallet is yet-to-be replenished, be accountable for one's deeds, adjust with people, and then raise to any occasion. This learning is valuable and these experiences help one mature in life.

The level of maturity one gains depends upon the variety of environments, one has to adapt to. One tends to create a conducive atmosphere wherever one goes. If one succeeds in this task, it is an accomplishment of getting a "second-family" or "family-like" set up. And this "family-like" set up continues for a longer period of time for most of the folks.

I traversed the same path and ended up in getting such a good setup. Friendly work environment and family like colleagues.

But as few people come across, my path too had a twist. I recently had to bid adieu to my "second-family" environment in Minneapolis, often reverentially referred as the twin cities.

                                        

I was blessed to work with a team which fits to the grammar laid by the famed industrialist Henry Ford, "Coming together is a beginning; keeping together is progress; working together is success." The team can definitely be called a "work-family". 

Our Team demonstrated exemplary resilience on the effects of external and internal factors. Never once did we fail to recognize other's work. Never once did we fail to celebrate an individual's contribution to the team.

As it happened, I had to part ways from the team. When we had to part, I quoted Rumi, the renowned Sufi mystic poet to say, “Words are a pretext. It is the inner bond that draws one person to another, not words.” 

I had a parting gift from one of my team mates just as to endorse the quote. A bouquet of chocolates, famed products of Minnesota. When I relished on them, they were refreshing on my tired senses(worn out on the ordeal of shifting from Minnesota to Austin)

But now when I relive those memories, the distinct taste of each confectionery presented to me reminds me of the grandeur of my team.

Ginger Crystallized Dark Chocolate indicated me of the spirit and spunk we had as a team. Work was demanding at times, but the collective spirit of the team won.

Chilies & Cherries in Dark Chocolate tasted like the discussions we had. Cajoling each other in the midst of heated debates and hectic discussions helped us tread on the dreaded situations.

Orange Feel in Dark Chocolate implied the sweet and sourness in every glitch  we had as a team towards success. The sourness enhances the sweetness. When there was a glitch, the moment seemed to sour; but when we overcame them, we had sweet memories of team work.

Sea salt caramels were the moments we thought our endeavor was in jeopardy and success seemed evasive. But at hindsight, those moments triggered us to work towards success.

Sea salt almond alligators were the hard nuts we had to encounter as a team. These nuts ranged from mind boggling technical issues to challenging cohorts. None of the alligators could pull us from working towards our goal.

The assorted chocolate pack allude to the matchless individuals who partnered to work as a praiseworthy team and the butter almonds remind me of the cherished moments spent together.

These are reflections of a beautiful journey that we had as a team. I am not sure if I paid attention to these beautiful imagery when I took that voyage. But now when I am far off, I realize that distance promotes new perspectives in life.  And always new dimensions can be visualized only when one gets detached. 

If opportunity confluences me back with my team in any of the future endeavors it would be more of a home coming for me.

My tryst with Dancing-1

Expression of thoughts has been the elementary step towards human progress. Successful communication is defined by the transmission of the human thought in its intended meaning to the listener. Semantics of communication have varied since time immemorial. Manual signs and body language have been the basic universal tools. If these tools are employed, the Tower of Babel can be consummated.

Art has always been an elegant tool of expression. Dance is such an art form which edifies refined sublime thoughts into divine emotions. The primitive tools of manual signs and body language get transcended into blissful movements in dance. 

A Divine Intervention

I have always been intrigued and inspired by the Indian ethos which have identified the divinity in dance forms and associated them with spiritual worship. Worship of Lord Siva as the dancing Lord Nataraja bears testimony to this association.

Lord Siva as Nataraja

According to the Hindu mythology, the Lord's rhythmic play is the source of all movement within the universe and  the purpose of His dance is to release the souls of all men from the snare of illusion. Ever since my childhood days I have been told about the stories of the Lord and accustomed to the "Arudra Dharshan" festival celebrated in the holy Margazhi(mid December to mid January) month of the Tamil Calendar. On the day of the festival, a sweet delicacy "Thiruvathirai Kali" is offered to the Lord and his divine dance is remembered through rituals. (Watch the Arudra Dharshan introduction here)

My primary source of inspiration has been this ritual and the beliefs of the cosmic dancing of the Lord.

The next inspiration on my tryst with dancing has been the Tamil(an Indian language) Novel "Sivagamiyin Sabatham" by the famous author Kalki. The author has a cult following among the avid historical fiction readers of Tamil. Among his famed literary works, this historical fiction has "Sivagami" the unparalleled danseuse in the court of Mahendra Varma Pallava(a 7th century South Indian ruler) as the protagonist. 

Front cover of the historical fiction "Sivagamiyin Sabatham"

The fiction spins a romantic drama around the famed Battle of Vatapi. The war is attributed to the vow of the danseuse. I had been living on the dream land described in this novel in my early teenage. The imaginary danseuse created a deep impression and love for dance in me.(To read a fair translation of this epic like novel, click here)

The final push 

I have always been chided by my mother for my reluctant attitude towards beginning any new activity. Her rebukes were justified given the delay I caused in enrolling into a dance course which I longed for. The final push came from the Richard Gere starer Hollywood drama "Shall we Dance?"

Richard Gere in "Shall We Dance"

The drama is based on a mid-aged lawyer's passion for dancing and his secret engagement in a dance class. He dreams and his attempt to achieve it ends in a fair success.

All these were the inspirations behind my passion for dance. Did I learn dance? Would tell about it in my next post.

எண்ணித் துணிக....

             "அமைந்தாங் கொழுகான் அளவறியான் தன்னை
              வியந்தான் விரைந்து கெடும்"
என்ற குறளில் நிலைமைக்கேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொள்ளாதவன், தனது எதிரியின் பலமறியாது தன்னைத் தானே புகழ்ந்து கொள்பவன் விரைந்து அழிவான் என்கிறார் வள்ளுவர். இதன் மறு வாசிப்பாக மாற்றாரை மிக வலிமையானவராகத் தவறாக மதிப்பிட்டும் / தன்னைச் சிறுமைப்படுத்தி எண்ணிக் கொள்வதும் அழிவுக்கே வழி கோலும். இதனை இந்திய அரசு உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.

1971-இல் திருமதி இந்திரா காந்தி அவர்களால் பாகிஸ்தானை வலுவிழக்கச் செய்து, சாதுர்யமாக வங்க தேசத்தை உருவாக்க முடிந்ததென்றால் அதற்கு காரணம் அப்பொழுது இந்தியா வல்லரசாக இருந்ததா என்ன? அப்பொழுதும் ஒரு மூன்றாம் உலகக் குடியரசாக, வளரும் தேசமாகவே இருந்தது. ஆனால் உறுதியான உள்ளம் படைத்த ஆட்சியாளர் இருந்தார். எந்த நிலைமையையும் இந்தியாவின் பக்கம் திருப்பும் சாதுர்யம் இருந்ததாக அவர் நம்பினார், செய்து காட்டினார். 

அன்றைய இந்தியாவை விட இன்றைக்கு பன்மடங்கு பொருளாதார வளர்ச்சி இன்றைக்கு இருக்கிறது. அன்றை விட தொழில் நுட்பத்திலும், மதி நுட்பத்திலும் அதிக முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனால் இன்றைக்கு ஒரு பலகீனமான நாடாக யார் வேண்டுமானாலும் எளிதில் மிரட்டிப் பணிய வைக்க முடியும் என்ற தோற்றத்தைத் தரும் நாடாக என் இருக்கிறோம்?

உதாரணமாக சீனா அருணாச்சலத்தைத் தனது என்று சொல்லும் போது, அவர்களோடு பேசித் தான் தீர்ப்போம் இதனை என்று அரசு சொல்கிறது. தனது இறையாண்மையை சந்தேகிக்கும்/ தனது எல்லையை அபகரிக்கும் ஒரு அண்டை நாட்டைக் கண்டிப்பதில் கூடத் தயக்கம்.

தனது நாட்டின் குடியரசின் கோயிலான பாராளுமன்றத்தை தாக்கிய தீவிரவாதிக்கு மரண தந்தையை நிறைவேற்றுவதைக் கண்டிக்கும், தனது வீரர்களைத் தலை துண்டித்தும், விளையாட்டுத் திடலில் ஆயுதமின்றி கொலை செய்யும் நாட்டின் அதிபருக்கு வயிறு நிறைய விருந்து கொடுத்து அனுப்புகிறோம். பொருளாதார ரீதியில் அவர்களது நாட்டுக்கு பல சலுகைகளை அளிக்கிறோம்.

தனது மாநிலங்களில் பலவற்றை விட சிறியதான மிகச் சிறிய அண்டை நாடு இலங்கை, இனப் படுகொலையிலும், தனது நாட்டு மீனவர்களிடம் தகாத முறையில் வன்முறையோடு நடக்கும் போதும் கொதித்தெழாமல் மற்ற அண்டை நாடுகளோடு சேர்ந்து விட்டால் ஆபத்து என்று அஞ்சி அந்நாட்டை நட்பு நாடு என்று கூறுவதும் வெட்ககரமான செயல் அல்லவா...

             
             "நெஞ்சிலே உரமுமின்றி நேர்மைத் திறமுமின்றி
              வஞ்சனை செய்வாரடி, அவர் வாய் சொல்லில் வீரரடி"

- என்று எட்டயபுரத்தில் பிறந்த மகாகவி பாரதி நடிப்புச் சுதேசிகளைச் சாடியது இத்தகையோரைத் தான் போலும்.

ஒரு நாடு தன் நலன்களை எப்படிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதற்கு இஸ்ரேலும் அமெரிக்காவும் மிகச் சிறந்த உதாரணங்கள். எந்தச் செயலைச் செய்தாலும் எந்த நாட்டை ஆதரித்தாலும் தனக்கென்ன பலன் என்று பார்த்து பார்த்து தேர்ந்து செயல் படுபவை இத்தேசங்கள். ஆயுத வியாபாரம் நடக்க போரைக் கிளப்புவதும், அந்தப் போரில் வெற்றி பெற ஒரு தரப்பை ஆதரிப்பதும், அதன் பின்விளைவாக ஏதேனும் ஏற்பட்டால் யாரை ஆதரித்தார்களோ அவர்களையே ஏய்த்து மீண்டும் தாக்கி அழிப்பதும், இத்தகைய பல நடவடிக்கைகள் மூலம் இயற்கை வளங்கள், அரசியல் தலைமை போன்ற பல ஆதாயங்களை அடைவதையும் காண்கிறோம்.

நியாவாதம் என்னும் அளவு கோல் கொண்டு பார்த்தல் இவை எல்லாமே அநீதியாகவும் சுயநலம் மிக்கதாகவும் தோன்றும். சாணக்யன் அரசனுக்குரிய இலக்கணங்களைச் சொல்லும் பொது, "அதிக நேர்மையாளனாக இருப்பது அரசியலில் உதவாது. நேரான மரங்கள் எளிதில் வெட்டப் படுகின்றன. நல்லவர்களும் எளிதில் தோற்கடிக்கப் படுகிறார்கள்." என்கிறார், மற்றொரு தருணத்தில், "நாகம் நஞ்சு இல்லாமல் கூட இருக்கலாம், ஆனால் சீறத் தெரியாமல் இருக்கக் கூடாது என்கிறார்". சுருங்கக் கூறின், மற்ற தேசங்களை ஏய்த்துப் பிழைக்க வேண்டாம் தான், அதற்காக மற்ற தேசங்கள் ஏய்க்கும் அளவுக்கு ஏமாளியாக இருக்க வேண்டாம்.

இந்தியா ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபையில் நிரந்தர உறுப்பினராக இருக்க தன்னைத் தானே வேட்பாளராக நியமித்துக் கொண்ட நாடுகளில் ஒன்று என்று முன்னாள் அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஹிலரி கிளிண்டன் விமர்சித்ததாக விக்கி லீக்ஸ் செய்தி வெளியிட்டது. அந்த விமர்சனத்தில் நியாயம் இருக்கிறது என்று நிரூபிப்பதைப் போலவே இருக்கிறது நமது செயல்பாடுகள். வீடோ அதிகாரம் கொண்ட அந்த நாடுகளையும் நம்மையும் கொஞ்சம் ஒப்பு நோக்கலாம். உண்மை புரியும்.

1. அமெரிக்கா - உலகின் அறிவிக்கப் படாத சட்டாம் பிள்ளை. பேரரசுக்குரிய அத்தனை இலக்கணங்களையும் ஆளுமையுடன் கைக்கொண்டுள்ள தேசம்.

2. பிரிட்டன் - ஐக்கிய சாம்ராஜ்யம் என்ற அடைமொழியுடன் 16 இறையாண்மை மிக்க தேசங்களை அடக்கிய கூடத்தின் ராணி இந்தத் தேசம். பல்வேறு சர்வதேச அரசியல் நடவடிக்கைகளில் அமெரிக்காவின் கூட்டாளி.

3. ரஷ்யா - பனிப்போர் என்ற நிழல் யுத்தத்தில் பாதிக்கப் பட்டும், ஐக்கிய சோவியத் என்ற அகண்ட சாம்ராஜ்யம் குறுகி பாதி அளவான பின்னும், ஐ.நா சபை உறுப்பினர் எனத் தகுதி கொண்ட நாடு.

4. பிரான்ஸ் - உலகின் ஐந்தாவது பெரிய பொருளாதாரம் பிரெஞ்சு தேசத்தது. சர்வதேச நிதியத்தைத் தன் ராணுவ, கட்டமைப்பு வசதிகளுக்குப் பயன்படுத்தும் நாடு.

5. சீனா - இந்தியாவுக்குக் கிடைக்க இருந்த நிரந்தர உறுப்பினர் பதவியை ஜவஹர்லால் நேரு தம்முடைய "பெரும்போக்கு மற்றும் உதார குணம்" ஆகியவற்றால் விட்டுக் கொடுத்த இடத்தைப் பிடித்து, அவருக்கே 1962-இல் பாடம் கற்றுக் கொடுத்தும், பாகிஸ்தானுக்கு மறைமுகமாகவும் நேரடியாகவும் இந்தியாவை எதிர்க்க ஆக்கமும் ஊக்கமும் அன்றி பொருள் மற்றும் நிதி உதவி செய்யும் நாடு. அண்டைத் தேசங்கள் அத்தனையையும் விழுங்கி, அமெரிக்காவுக்கு சவால் விடத் துடிக்கும் நாடு.

இந்தத் தேசங்களின் இடத்தில் நாம் நிற்க வேண்டும் என விளையலாம். ஆனால் அதற்கு தகுதி உடையவர்களாக ஆவது எப்படி? பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம் கருமமே கட்டளைக் கல் என்கிறார் வள்ளுவர். இந்திய அரசின் காரியங்கள் தான் எதிர் பார்க்கும் பெருமைக்கு ஏற்ப இல்லை. எண்ணித் துணியாத செயல்கள் இழுக்கைத் தேடித் தரும்.

மாற்றத்தின் விளிம்பில்...

சமீபத்தில் "ஹெபிமுஸ் பாபம்"(Habemus Papum)- "நமக்கு ஒரு போப் கிடைத்து விட்டார்" என்ற இத்தாலிய மொழித் திரைப்படத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது. இந்தப் படம் 2011-இல் வெளியானது. இந்தத் திரைப்படத்தின் இயக்குனர் நன்னி மோரெட்டி(Nanni Moretti).

இத்தாலி ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் இன்றைய வடிவம் என்பதும், கத்தோலிக்கக் கிறித்தவத்தின் தலைமைப் பீடமான வாடிகன் சிட்டியின் தாயகம் என்பதும் நான் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. அந்தச் சூழலில் போப்பாண்டவரையும் கத்தோலிக்கத்தின் பழக்க வழக்கங்களையும் விமர்சித்து திரைப்படம் எடுப்பவர் இந்த இயக்குனர். பல அரசியல் திரைப்படங்களையும் இயக்கியுள்ளார். குறிப்படத் தகுந்தவை "திருப்பலி முடிந்தது"(The Mass Ended) மற்றும் "தி கைமான்"(The Caiman) ஆகியவை ஆகும். இவற்றில் முன்னது கத்தோலிக்கத்தையும் பின்னது பின்னது அரசியலையும் கேலிக்குள்ளாக்கும் திரைப்படங்கள்.

இந்த "ஹெபிமுஸ் பாபம்" படத்தின் கதை அமைந்த சூழல் சுவாரஸ்யமானது. பதவியில் இருந்த போப் இறந்து விடுகிறார். அடுத்தவரை நியமிக்க வேண்டி வாடிகன் சிட்டியில் தேர்தல் நடை பெறுகிறது, பல கட்ட வாக்குப் பதிவுக்கு பின்னரும் கரும்புகையே எழுப்ப வேண்டிய சூழல். அதாவது போப் தேர்ந்தெடுக்கத் தேவையான ஆதரவு கிட்டாமல் போகிறது. ஒரு கட்டத்தில் பதிவிக்கான போட்டியில் இல்லாதவரான கார்டினல் மேல்வில்லே தேர்ந்தெடுக்கப் படுகிறார். அவரை உலகுக்கு அறிவிக்கச் சம்ப்ரதாயப் படி பசில்லிகாவின் உப்பரிகையில் தோன்றச் செய்ய வேண்டும். 

ஆனால் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட மேல்வில்லேவுக்கு பதவியின் கனம், அந்தப் பொறுப்பின் சுமை, தனது தகுதி பற்றிய சந்தேகம் ஆகியவை மேலிட, மக்களைச் சந்திக்கத் தன்னால் இயலாதென்று தெரிவிக்கிறார். வெண்புகை வெளியிடப் பட்டவுடன் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள் திரண்டிருக்க, சூழலைச் சமாளிக்க வாடிகன் நிர்வாகிகள் புதிய போப் ஜெபத்தில் ஈடுபட்டுள்ளதாகவும் பின்னர் மக்களைச் சந்தித்து ஆசி கூறுவார் என்றும் கூறுகின்றனர். பின்னர் மேல்வில்லேவுக்கு சிகிச்சை அளிக்க மன நல நிபுணர் ஒருவர் வரவழைக்கப் பட,பின்னர் அங்கிருந்து மேல்வில்லே காணாமல் போக, வாடிகனில் மற்ற கார்டினல்கள் அடைந்து கிடந்து பொழுதைக் கழிக்க என வேடிக்கையாக கதை நகரும். கடைசியில் மக்களைச் சந்திக்கும் மேல்வில்லே தான் அந்த மக்களுக்குத் தலைமைப் பொறுப்பு ஏற்கத் தகுதி அற்றவர் என்று அறிவிப்பதாக அந்தக் கதை முடியும்.

இந்தத் திரைப்படத்தின் நிகழ்வுகளோடு ஒத்திசைக்கும் வண்ணமாக அண்மையில் நிகழ்ந்த போப் தேர்தல் இருந்தது. பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின், வாழும் போப் ஒருவர் பதவியை ராஜினாமா செய்ய, புதியவர் தேர்ந்தெடுக்கப் படலாயிற்று. கார்டினல் ரட்ஜிங்கேர்(Cardinal Radzinger) ஆக இருந்து போப் பெனெடிக்ட்(Pope Benedict) ஆக ஆனவர் முந்தையவர். அவர் ஜெர்மன் நாட்டைச் சேர்ந்தவர். புதியவர் கார்டினல். ஜார்ஜ் மரியோ பெர்கக்லியோ(Jorg Mario Bergaglio) ஆக இருந்து போப் பிரான்சிஸ்(Pope Francis) ஆனவர். முந்தையவர் பதவியேற்ற போது இரண்டாம் ஜான் பால் என்ற வசீகரமும் நன்மதிப்பும் பெற்ற ஒரு போப்பின் இடத்தை இட்டு நிரப்பும் சவால் மட்டும் இருந்தது. பிந்தையவர் இன்னும் கடினமான சூழலைச் சந்திக்க வேண்டி இருக்கிறது. கத்தோலிக்க குருமார்கள் திருமணம் செய்து கொள்ளலாமா என்பதிலிருந்து ஓரினத் திருமணம் அங்கீகரிக்கப்படுதல் வரையிலான கேள்விகள், இளம் சிறார்கள் மீதான பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபட்ட நிர்வாகிகள் மற்றும் பாதிரிகள் என பல்வேறு பிரச்னைகளை சந்திக்க வேண்டியுள்ளது. யூத மற்றும் இசுலாமிய மதத்தவருடனான உறவு குறித்தும் சவால்கள் உள்ளன.

இந்தத் தேர்தலில் தென்னமெரிக்கத் துணைக்கண்டத்திலிருந்து ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டது முதன் முறை, அவர் பிரான்சிஸ் என்ற பெயர் தாங்கியது முதன் முறை, தம்மை போப் என்று விளித்துக் கொள்ளாமல் ரோமின் பேராயர் எனச் சுட்டியது முதன் முறை. எளிமை அதனினும் புதியது.

போப் மற்றும் தலாய் லாமா ஆகிய பதவிகள் சுவாரசியமானவை. மத குருவே ஆளும் அரசராகவும் விளங்கக் கூடிய பதவிகள். இவற்றைப் பற்றி யோசிக்கும் பொது அதிகாரத்திற்கும் மதங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பை எண்ணத் தோன்றுகிறது.

அரசு அமைப்பும் மத நிறுவனங்களும் ஆரம்பம் முதலே ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தும் ஒன்றின் உந்துதலாக மற்றொன்று சேர்ந்தும் வளர்ந்து வந்துள்ளன. வரலாற்றில் சிலுவைப் போர்கள் தொடங்கி, இன்றைய ஜிஹாத் வரை இரு நிறுவனங்களும் ஒன்றை ஒன்று ஊக்கி தனது மேலதிகாரத்தை நிறுவப் பார்க்கும் விதம் ஒரு தொடர் நிகழ்வாக அமைந்துள்ளதைக் காணலாம்.

மனித வரலாற்றின் தொடக்க காலம் முதல் பகுத்தறிவும் நாகரிகமும் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்தே வந்திருக்கின்றன. குழு வாழ்க்கைச் செயல்பாடுகள் இயல்பாகவே குடும்பம், சமூகம், அதிகாரம் போன்ற கருத்தாக்கங்கள் உருவாக வழி வகுத்தன. ஒரிடத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஓர் இனமாக ஆனார்கள். அந்த இனத்துக்கு ஒரு சமூக அமைப்பு ஏற்பட்டது. அந்தச் சமூகத்துக்கு சில விதிகள் ஏற்பட்டன. அந்த விதிகள் வாழ்கை முறையைக் கட்டுப்படுத்துபவையாக அமைந்தன. அந்த விதிகளை உருவாக்கவும், செயல்படுத்தவும், மீறல்களைக் கண்காணிக்கவும், அதிகாரம் ஏற்பட்டது. அந்தசமூகத்துக்கு இயற்கை மற்றும் மனிதக் காரணங்களால் ஏற்படும் இன்னல்களைக் களையும் பொறுப்பும் ஏற்பட்டது. இப்படி அதிகாரமும், கடமையும் நிறைந்த நிறுவனங்களாக அரசு அமைப்பும், மத நிறுவனங்களும் இருக்கின்றன.

இந்தத் தொடர்பின் வெளிப்படை நீட்சி போப் மற்றும் தலாய் லாமா பதவிகள். முன்னவர் வாடிகனின் தலைமை நிர்வாகி, ஆட்சித் தலைவர். பின்னவர் திபெத்திய அரசின் தலைவராகத் திகழ்ந்தவர். இப்போது நாடு கடந்த திபெத்திய அரசின் தலைமை வழிகாட்டி. கடந்த வருடத்தில் தான் ஜனநாயக ரீதியிலான அமைப்பைத் திபெத்தின் நாடு கடந்த அரசுக்கு அமைத்தார் தலாய் லாமா. அதற்கு காரணம் செஞ்சீனத்தின் அரசியல் காரணங்களே. சீனா திபெத்தியத்தை படை கொண்டு வென்ற பின் அவ்வரசோடு போராட அரசுத் தலைவர், மதத் தலைவர் என்ற இரு பொறுப்புக்கள் சுமையாய் இருப்பதை தலாய் லாமா உணர்ந்திருக்கக் கூடும். ஆகவே தான் இரு பொறுப்புக்களையும் வேறு படுத்த அவர் முனைந்தார் போலும்.

அதிகாரத்தின் இரு கூறுகளாக உள்ள அரசுகளையும் மத நிறுவனங்களையும் ஒப்பு நோக்கும் பொழுது, அரசுகள் கால நிலைக்கேற்ப கோட்பாடுகள் மாற்றப் பட்டு வந்திருக்கின்றன. திருவுடை மன்னரைக் காணின் திருமாலைக் கண்டதாகும் என்றும் மன்னன் எவ்வழி மக்கள் அவ்வழி என்றும் சொன்ன காலம் மறைந்து மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு என்றாகி விட்டது. ஆனால் மத நிறுவனங்கள் அவ்வளவு எளிதில் மாற்றத்தைச் சந்திக்காதவை.

உதாரணமாக சங்கரர், ராமானுஜர், மத்வர் ஆகியப் பெரியோர்களுக்குப் பின் சனாதன தர்மத்தில் மிகப் பெரும் சிந்தனை மாற்றம் கொணரத் தக்க முயற்சியில் யாரும் ஈடுபடவில்லை. அப்பர், சுந்தரர், சம்பந்தர், மணிவாசகர் ஆகியோருக்குப் பின் சைவத்திற்கு மற்றொரு சமயக் குறவர் கிட்டவில்லை. நம்முடைய மடாதிபதிகளும் ஏனைய இந்து மதத் துறவிகளும் பாரம்பரியம் சொன்ன வழியே செல்வதே சரி என்பார்கள். ("நவீன" கார்பொரேட் சாமியார்கள் துறவிகளே அல்ல என்பது என் அபிப்ராயம்.)

மிகப் பெரிய இரு மத நிறுவனங்கள் மாற்றத்தைச் சந்தித்திருக்கின்றன. இதன் தாக்கம் என்ன என்பதை வரலாறு தீர்மானிக்கும். இத்தகைய ஒரு மறுமலர்ச்சி எல்லா மதங்களிலும் ஏற்பட்டால் மனித சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கு உதவும்.

விஸ்வரூபம் - ஒரு பார்வை

வாழ்க்கையில் எத்தனையோ செய்ய முயல்கிறோம். அத்தனையும் செய்ய முடிந்தால் மனித முயற்சிக்கு கட்டுண்ட வாழ்வு என்றாகி விடும். வள்ளுவரும் முயற்சி "திரு"வினையாக்கும் என்று சொல்லி இருக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அந்தமில்லாத பேரு வெள்ளமாகிற காலத்தில், கண்காணாத வகையில், நுரைத்துப் பொங்கும் உப்புக்களும் தாதுக்களும் போல, பெருக்கினைத் தடுத்து வேகத்தினை கூட்டுவது போல, சமமில்லாத பாதையில் பாறைகளின் நகர்வில் தோன்றும் சுழிகள் போல வாழ்வும் எண்ணற்ற மறை-பொருட்களைத் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கிறது.
அங்கோர் வாட் பற்றி எழுத விழைந்து ஆரம்பித்த தொடர் பாதியில் நிற்கிறது, எழுத்தின் வேகத்தை மட்டுப் படுத்திய சூழல்களை எண்ணி வியக்கிறேன். அதனை இப்பொழுது தொடரா விட்டாலும் தொடர வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அடுத்தப் பதிவினை மேற்கொள்கிறேன் .

************************************************************************************
விஸ்வரூபம் - ஒரு பார்வை

அரசியல் பரமபத விளையாட்டுக்களாலும் , மதங்கள் நிறைந்த மனங்களாலும், கலை எடுக்கும் விஸ்வரூபம் கடும் சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறது. இது மனித வரலாற்றில் முதல் நிகழ்வுமல்ல. அறிவு கூட கட்டுப்படியாகததாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. ஒழுக்கத்தையும் நேர்மையையும் போல. அறிவின் கனி புசிக்கத் தகாததாகவே சொல்லப் பட்டிருக்கிறது.

பேதைமை சிலவிடங்களில் மனிதத்துக்கும் நம் இந்தியாவில் பெண்மைக்கும் இலக்கணமாக சொல்லப்படும் கதை புதிதல்ல. சூரியனை பூமி சுற்றுகிறது  என்று ஆய்ந்து சொன்ன கலிலியோ முரட்டு இறை சாம்ராஜ்யத்தின் சமூகத்தில் மண்டியிட வேண்டியிருந்தது. இயற்கையையும் சிறு தெய்வங்களையும் வழிபட்ட ஜிப்சீக்கள் தீயில் எரிந்து கருக வேண்டியிருந்தது. இவை மேற்கத்திய வடுக்கள் என்றால், ஆற்றில் ஏடுகளை எறிந்தே அறிவை அழித்த பெருமைத் தமிழ் சமூகத்துக்கு உள்ளது.

தஸ்லிமா நஸ்ரீன்களும் சல்மான் ருஷ்டீக்களும் சமீபத்திய உதாரணங்கள். அந்த வரிசையில் தீபா மேத்தா கழுவேற்றப் பட வேண்டிய திரைப்பட இயக்குனர் ஆனார். அவர் செய்த தவறு, சமூகத்தின் அங்கி மறைவில் இருக்கும் ஓரினச் சேர்க்கையையும் பெண்களின் மீதான வன்முறையையும் சித்தரித்தது தான். இந்தக் கதைகள் எல்லாம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் தற்கால வரலாற்றில் "சகிப்புத் தன்மைக்கான" சான்றுகள்.

அந்த வரிசையில் பத்மஸ்ரீ கமல்ஹாசன் சேர்ந்த கதை விஸ்வரூபம் வெளி வந்த கதை. அம்மாவுக்கும் அய்யாவுக்கும் நடக்கும் அரசியல் சதுரங்கத்தில் வீழ்த்தப் பட்ட எத்தனையோ கலைஞர்கள் தமிழகத்தில் உண்டு. ஆனால் கமலின் கதை கொஞ்சம் புதியது. காரணம் அவரது அறிவும் அணுகுமுறையும் தமிழ் சமூகத்துக்குப் புதியது. ஆகவே மையம் கொண்ட "நகைச்சுவைப் புயலை" வலுவிழக்கச் செய்ததைப் போல மய்யம் இதழ் நடத்தும் கமலை வலுவிழக்கச் செய்ய முடியவில்லை.

கூர்பட்ட பேனா முனையாகச் சமூக ஊடகங்கள்  விளங்கி, புரட்சிகளையும் மாற்றங்களையும் விதைக்கவும் வளர்க்கவும் பயன்பட்டு வருகின்றன. தீராத மன நோய் கொண்ட ஆட்சியாளர்களின் மிருகத் தனமான கட்டுப்பாடுகள் ஊடகங்கள் மற்றும் கலை வடிவங்களின் மீது ஏவப்படுவது, இந்திரா  கொணர்ந்த நெருக்கடி காலம் தொடங்கி அவதூறு வழக்குகள் ஆறாய்ப் பெருகும் இந்தக் காலம் வரை இயல்பு தான்.

********************************************************************************************
 இனி வரும் பத்திகளைப் படிக்கும் முன் விஸ்வரூபம் படத்தை திரையரங்கில் பார்த்தும்  குறைந்தது ஒரு சாண்டில்யன் புதினத்தையும் வாங்கிப் படித்தால், கமலின் வீட்டுக்கும் தமிழின் வீச்சுக்கும் வலு சேர்த்த புண்ணியம் உங்களுக்கு சேரும்.
********************************************************************************************

விஸ்வரூபம் திரைப்படத்தைப் பார்த்தவுடன் எனக்கு ஏற்பட்ட உணர்வு சாண்டில்யன் புதினத்தைப் படித்த உணர்வு தான். ஒரு சரித்திரப் புனைவை தெள்ளு தமிழில், வரலாற்றோடு கொஞ்சம் காதல் சாகசத்தையும் கொஞ்சம் தத்துவ விசாரணையையும் விரவித் தருபவை சாண்டில்யன் படைப்புக்கள். யவனராணியும், கடல்புறாவும் தற்கால வரலாற்றில் சொல்லப் பட்டால் விஸ்வரூபத்தைக் காட்டிலும் பழிக்கவும் தடுக்கவும் பட்டிருக்கக் கூடும்.

"யாரென்று புரிகிறதா" என்ற பாடலைக் கேட்ட போதும் அந்தப் பாடல் படத்தில் வரும் காட்சியமைப்பைப் பார்த்த போதும் "ராஜ முத்திரையில்" வரும் இந்திரபானு என்ற பாத்திர அமைப்பு நினைவுக்கு வந்தது. குழந்தையைப் போலிருந்த அவன் பெரு வீரனாக மாறி சேர வீரர்களைப் பந்தாடும் காட்சி தான் இந்தப் பாடலின் காட்சி. பெண்மை ததும்பும் நாட்டியக் கலைஞன் கண நேரத்தில் கூர்வாளைப் போல் மாறும் தருணம் அது. சாண்டில்யன் வரிகள் கண் முன்னே உயிர் பெற்றதைப் போல் உணர்ந்தேன். ஒசாமா பின் லேடன்  தோன்றும் காட்சி கலிங்கத்து அனந்தவர்மனை இளையபல்லவன் சந்திக்கும் காட்சியை நினைவூட்டியது.

இப்படி காட்சிக்கு காட்சி ஒரு பிரம்மாண்ட கற்பனைப் புதினத்தைக் கண்முன்னே கொண்டு வந்த பெருமை கமல் ஒருவரையே சாரும். தன் முழுச் சொத்தையும் இந்தப் படத்தின் தரத்துக்கு ஈடு வைத்தது அவரது தன்னம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது.

*********************************************************************************

கதையில் தோன்றுபவை உண்மையல்ல என்று இப்பொழுது தமிழகத்தில் முத்தாய்ப்பாகச் சேர்க்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். பல உண்மைக் கதைகளை திரையில் காட்டும் போது  இந்த உத்தியைத் தான் கையாள்வார்கள்.

"சத்தியத்தைக் கேலி செய்வதும் நிராகரிப்பதும் அகந்தை எனப்படும்" என்ற நபிகளின் வார்தைகளைச் சொல்லி, "வல்லான் வகுத்ததே வாய்க்கால்" என்ற சாணக்கியரின் முடிவைச் சுட்டி இப்பதிவை நிறைவு செய்கிறேன்.